Een tijdje geleden zag ik een filmpje over groeien waar het schuurt. De kern: echte ontwikkeling begint niet in comfort, maar in confrontatie. Dat bleef hangen.
Want als ik terugkijk op de jaren sinds we Tynaarlo.NU begonnen, dan herken ik dat proces.
We begonnen vanuit overtuiging. Het kan anders. Dichterbij. Minder politiek spel. Meer luisteren. Meer doen.
En toen stapten we zelf het systeem in.
Ik leerde hoe de politieke hazen lopen. Hoe coalitie en oppositie werken; of soms juist niet werken? Hoe besluitvorming haar weg vindt. En hoe het debat soms minder bijdraagt dan je zou hopen.
Soms verloor ik mezelf in detaildebatten. Discussies op microniveau. Precies het soort politiek waar ik eerder kritiek op had.
Dat schuurt.
Maar ik leerde ook iets anders. De kunst van het vragen. En het doorvragen. Niet om iemand vast te zetten. Maar om te begrijpen.
“Wat bedoelt u daar precies mee?”
“Wat betekent dit concreet voor inwoners?”
“Welke aannames liggen hier onder?”
“Welk probleem lossen we nu eigenlijk op?”
Goede politiek begint niet bij spreken. Het begint bij luisteren. En bij scherpe vragen stellen. Soms kregen we het verwijt: “Jullie hadden zoveel kritische vragen. Waarom stemmen jullie dan vóór?”
Precies dankzij die vragen konden we vóór stemmen.
We hebben geleerd dat politiek niet draait om maximaal je punt maken. Politiek is het bereiken van het hoogst haalbare binnen de context van dat moment.
Dat betekent: kritisch zijn voor een besluit valt, verbeteringen afdwingen waar dat kan, en verantwoordelijkheid nemen als een voorstel daardoor beter wordt.
Je krijgt niet altijd je ideale uitkomst. Maar je kunt wel bijdragen aan een betere.
Dat zagen we bij het centrumplan voor Eelde. Niet perfect. Parkeren en verbinding met stakeholders verdienen meer aandacht. Maar wel een basis waarop je samen verder kunt bouwen.
Dat zagen we bij de motie over de uitgangspunten rond asielopvang. Terug naar de tekentafel. Niet om te blokkeren, maar om beter te sturen. Met uiteindelijk de toezegging om participatie aan de voorkant te organiseren.
Dat zijn geen grote overwinningen. Dat zijn bestuurlijke stappen.
En ondertussen veranderden wij ook.
Niet alles ging vanzelf. Er zijn mensen geweest die afscheid namen. Omdat verwachtingen anders lagen. Omdat tempo of koers niet paste.
Dat doet iets met je. Politiek is niet alleen inhoud. Het is ook vertrouwen. Maar juist door dat proces zijn we sterker geworden.
De samenwerking tussen Tynaarlo Liberaal en Tynaarlo.NU is daar een voorbeeld van. Verschillende achtergronden. Bestuurlijke rust en jeugdig enthousiasme; en nee, dat gaat niet over leeftijd? Maar wel over houding.
Dat vraagt idealen. Maar ook realisme. Het vraagt scherpte. Maar ook bereidheid om samen verder te komen.
Veel kan anders. Veel moet ook anders.
Maar “anders” betekent niet dat alles radicaal om moet. Het betekent dat je verantwoordelijkheid neemt in de werkelijkheid die er is.
Door te blijven vragen. Door te blijven luisteren. Door te investeren in verbinding. Elkaar begrijpen begint met luisteren.
Samen zijn we nu Liberaal Tynaarlo NU. Stem woensdag 18 maart: Lijst 8.
Richard Aeilkema